Je weet het eigenlijk al een tijdje.
Dat knagende gevoel.
Die vermoeidheid aan het einde van de dag.
Het idee dat je vooral “volhoudt” in plaats van echt bezig bent met wat bij je past.
En toch blijf je.
Waarom eigenlijk?
In mijn werk als loopbaanprofessional zie ik het dagelijks gebeuren. Professionals die jarenlang in een rol blijven die eigenlijk niet meer klopt. Niet omdat ze niet beter weten, maar omdat het spannend is om eerlijk te zijn naar zichzelf. Want wat als je toegeeft dat het niet meer past?
Dan moet je misschien iets veranderen.
Waarom we blijven hangen
We blijven omdat het veilig voelt.
- Omdat we loyaal zijn aan onze werkgever.
- Omdat we collega’s niet willen teleurstellen.
- Omdat we bang zijn voor het onbekende.
- En soms ook omdat we simpelweg niet meer weten wat wél bij ons past.
Dat laatste zie ik vaker dan je denkt.
Wanneer het begint te schuren
Vaak begint het subtiel.
Je haalt minder energie uit je werk.
Je merkt dat je minder betrokken bent.
Of je lichaam begint signalen te geven.
Dat zijn geen kleine signalen.
Dat zijn signalen die je iets proberen te vertellen.
De vraag die alles verandert
In mijn gesprekken stel ik vaak twee vragen:
Welk probleem los jij op?
Waar gaat jouw hart van in de fik?
En nee, daar komt niet altijd meteen een antwoord op.
Soms is iemand dat gevoel gewoon even kwijt.
En dat is oké.
Wat als je het even niet meer weet?
Misschien is dat wel precies waar het begint.
Niet met het vinden van je droombaan.
Maar met het opnieuw ontdekken van jezelf.
Waar krijg je energie van?
Wat vind je belangrijk?
Wat wil je nog wél?
Tot slot
Blijven waar je zit terwijl het niet meer klopt, kost vaak meer energie dan bewegen.
En soms begint verandering niet met een grote stap.
Maar met één eerlijke gedachte: Dit past niet meer bij mij.
Herken je dit? Dan is het misschien tijd om daar eens rustig samen naar te kijken.
Reactie plaatsen
Reacties