Soms zeg je ja tegen iets waarvan je vooraf geen idee hebt hoe het moet. Mijn deelname aan Maestro Veldhoven leerde me opnieuw hoe leuk het is om beginner te zijn en waarom we als volwassenen best wat vaker iets nieuws mogen leren.
Vorig jaar...
Vorig jaar werd ik gevraagd om mee te doen aan Maestro Veldhoven. Niet op televisie natuurlijk, maar gewoon hier in Veldhoven.
En nog voor ik er echt over had nagedacht, had ik al ja gezegd.
Waarom?
- Omdat het me geweldig leek.
- Omdat mijn nieuwsgierigheid meteen aan ging.
- En vooruit... mijn ego vond het ook best leuk dat juist ik gevraagd werd.
Opvallend eigenlijk, want als je mij vraagt of ik muzikaal ben, dan is het antwoord niet direct ja.
- Ik kan geen noten lezen.
- Ik herken zangers meestal niet eens bij hun eigen liedjes.
- En dirigeren? Daar had ik al helemaal geen ervaring mee.
Toch stapte ik erin. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.
Gewoon ja zeggen
Soms zeg je ja tegen iets zonder precies te weten waar je aan begint. Dat was dit.
Ik wist dat het Veldhovens Muziekkorps betrokken was. Dat Theater De Schalm en Exciting Veldhoven samen iets bijzonders neer wilden zetten. Dat er een jury zou zijn. Dat er publiek zou komen.
Maar hoe het zou voelen om voor een orkest te staan? Geen idee.
Toch zei ik ja. Achteraf denk ik dat dat misschien wel de belangrijkste stap was.
Niet weten hoe. Maar wel beginnen.
De kracht van samen leren
Wat deze ervaring zo bijzonder maakte, was de begeleiding. Dirigent Ralf Schreurs wilde niet alleen een mooie voorstelling neerzetten voor het publiek. Hij wilde ons ook echt iets leren.
En dat voelde ik.
Net als de betrokkenheid van het Veldhovens Muziekkorps.
- Zij deden wat ik aangaf.
- Ze ondersteunden.
- Ze hielpen.
- Ze gaven vertrouwen.
Juist daardoor ontdekte ik opnieuw hoe krachtig samen leren eigenlijk is.
De wil om te leren is belangrijk.
Maar de juiste mensen om je heen maken vaak het verschil tussen dromen en daadwerkelijk doen.
Het moment waarop alles samenkwam
Het muziekstuk die ik mocht dirigeren was Ode an die Freude. Een stuk waar het plezier vanaf spat.
Tijdens dat optreden gebeurde er iets bijzonders.
- Ik was niet meer bezig met wat ik allemaal niet kon.
- Niet met de fouten die ik misschien zou maken.
- Niet met de vraag of ik het wel goed genoeg deed.
- Ik voelde alleen nog de energie.
- Het plezier.
- Het vertrouwen.
En blijkbaar straal je dat uit.
Want als jij geniet, gaan anderen daarin mee.
Was het perfect?
Nee natuurlijk niet.
Heb ik genoten?
Meer dan.
Eerst plezier, dan groeien
Misschien was dat nog wel de grootste les.
We denken vaak dat we eerst ergens goed in moeten worden voordat we ervan mogen genieten. Maar misschien werkt het juist andersom.
- Eerst plezier.
- Dan oefenen.
- Dan groeien.
Die ervaring heeft iets losgemaakt. Ik ging nadenken over wat ik nog meer zou willen leren.
Want eerlijk is eerlijk: ik hou niet zo van bewust onbekwaam zijn. Dat moment waarop je weet dat je iets nog niet kunt. Dat ongemakkelijke gevoel.
Maar ik hou wel van de volgende fase. Van ontdekken dat je vandaag beter bent dan gisteren.
Van Maestro naar padel en misschien wel golf
Dus ben ik dit jaar begonnen met padelles. Als niet-sportieveling....
Vier lessen verder kan ik niet zeggen dat ik er goed in ben. Wel dat ik beter ben dan tijdens les één. En dat geeft stiekem best veel voldoening.
Daarnaast lonkt ook nog iets anders. Via Business Open hebben we de mogelijkheid om te leren golfen. Dus ook die staat inmiddels op mijn lijstje.
Niet omdat ik overal goed in wil worden. Maar omdat ik opnieuw heb ontdekt hoe leuk leren eigenlijk is.
Wanneer zijn we eigenlijk gestopt met beginner zijn?
Als baby zijn we de hele dag bezig met leren.
- Lopen.
- Praten.
- Vallen.
- Opstaan.
Alles is nieuw. Alles mag mislukken. En ergens onderweg lijken we te besluiten dat we vooral moeten blijven doen waar we al goed in zijn.
Best jammer eigenlijk.
- Want hoeveel plezier missen we daardoor?
- Hoeveel nieuwe ervaringen?
- Hoeveel verrassingen?
Het afgelopen jaar heeft me opnieuw laten zien dat je iets niet hoeft te kunnen om eraan te beginnen.
Je hoeft alleen bereid te zijn om te leren.
Dankbaar
Als ik terugdenk aan Maestro Veldhoven verschijnt er nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Niet alleen vanwege de muziek. Maar vooral vanwege de mensen.
Dank aan het Veldhovens Muziekkorps, dirigent Ralf Schreurs, Theater De Schalm, Exciting Veldhoven, de jury, mijn mede-kandidaten en alle vrijwilligers die dit mogelijk maakten.
Maar ook aan alle vrienden, familieleden en bekenden die speciaal zijn komen kijken, hebben meegeleefd en me hebben aangemoedigd.
En aan de mensen die ik onderweg heb leren kennen tijdens de repetities, workshops en voorbereidingen.
Wat begon als een middag dirigeren, werd zoveel meer dan dat. Het werd een ervaring vol ontmoetingen, plezier, groei en verbinding.
Jullie hebben me niet alleen laten ervaren hoe het is om voor een orkest te staan. Jullie hebben me opnieuw laten voelen hoe mooi het is om iets nieuws te durven leren.
Wat wil jij nog leren?
Ik ben benieuwd. Wat heb jij onlangs geleerd?
Of wat staat er nog op jouw lijstje om ooit eens te gaan proberen?
Misschien hoeft het helemaal niet zo moeilijk te zijn. Misschien begint het gewoon met één keer ja zeggen.
Reactie plaatsen
Reacties